Alvast bedankt voor uw begrip

Het is al even windstil rond BeVolley. Maar nog enkele dagen en de volleybalhoogmis van het jaar vindt weer plaats. De bekerfinales zijn de afgelopen jaren uitgegroeid tot een fantastisch evenement waar de neutrale supporter ieder jaar weer reikhalzend naar uitkijkt en ook heen trekt. Voor het pure volleybal is de zaal misschien wel wat te groot. Zit maar eens bovenaan op de tweede ring. Toch is ondergetekende reeds vele jaren enthousiast aanwezig in het Antwerpse Sportpaleis. Reden genoeg om nog eens aan het schrijven te slaan, zou u niet denken?IMG_0086

Steil achterover

Aan het schrijven ben ik wel gegaan, maar niet bepaald kirrend van plezier. De organisator van het evenement, Volley Vlaanderen, heeft immers besloten dat er geen plaats meer is. Toch niet voor ondergetekende. Dat is de gezellige mededeling die me gisteren toegezonden werd als antwoord op mijn accreditatieaanvraag: “Bedankt voor uw aanvraag, maar wegens de enorme interesse is er dit jaar geen plaats voor u. Alvast bedankt voor uw begrip.” Ik moet u eerlijk bekennen dat ik nogal achterover viel. Had ik de week ervoor van diezelfde bond niet juist een uitnodiging gekregen om naar de persconferentie voor de bekerfinale te komen? Was het niet in diezelfde mail dat het, na al die jaren normaal gezien pro forma, accreditatieformulier voor dit nationale volleybalfeest zat? Diezelfde federatie waarvoor ik de afgelopen jaren de trofeeën voor het Volleygala maakte? De bond waarvoor ik eigenlijk al jarenlang gratis publiciteit voorzie voor bekerfinale, Red Dragons en Yellow Tigers? Sta me dus toe om even te lachen wanneer ik bedankt wordt voor mijn begrip…

Emoties

20120209: Junioren Tomas Rousseaux en Lowie Stuer zijn in extase na winst in de wedstrijd om brons op het Europees Kampioenschap in Gdynia (Polen)Verbaasd, vermaakt, geïrriteerd,… gelaten. Enkele van de gevoelens die in me opkwamen. Maar vooral een groot ‘foert-gevoel’.
Ik heb in Vilvoorde het genoegen gehad 15-jarige talentvolle jongens en meisjes te zien uitgroeien tot de fantastische mensen die iedereen nu bewondert bij de Yellow Tigers, Red Dragons en onze Belgische topclubs.
Ik kon vanop de eerste rij vieren om het brons van de junioren jongens in Gdynia (2012) en Den Haag (2018) en genoot met volle teugen van de Rotterdamse gouden triomftocht van onze meisjes in 2009. Nog steeds krijg ik rillingen van de herinnering aan die geweldige 3-2 bekerfinale tussen Antwerpen en Roeselare, fantastische Champions League-avonden onder Vital Heynen, de vele gevechten op leven en dood tussen de eeuwige rivalen uit oost en west van ons kleine land, een heerlijke week Wenen met beachboys Koekelkoren en van Walle, de sfeer in wijlen het Molenbos, pizza’s bakken met Freya Aelbrecht en Pieter Verhees,… Tot op het bot voelde ik, vanop slechts enkele meters, de immense ontgoocheling van de Red Dragons om het op een haar na missen van een welverdiende bronzen plak na een grandioos toernooi in Polen.
Emoties, ik denk dat het vooral dat is wat mij aantrekt in het volleybal en dat is dan ook wat ik vastleg met mijn lens. 
Na jarenlang clubs in alle kanten van het land bezocht te hebben, soms vijf dagen per week matchen te fotograferen, honderden kilometers te reizen en duizenden euros te spenderen, is het nu echter even op. 

Met regelmaat kijk ik nog eens terug naar de beelden die ik de afgelopen dertien jaren gemaakt heb. Warme herinneringen aan een sport die ik voor eeuwig in het hart zal dragen en mensen die ik hopelijk nog lang zal mogen koesteren. Maar het afgelopen jaar had ik al even wat afstand genomen van het volleybal. Na enkele jaren vol met zeventig-uren-werkweken (of waren het er tachtig, wie telde?), vele frustraties over de return die er tegenover stond en een ongelooflijk onbegrip voor een federatie die – naar mijn mening – gouden kansen laat liggen, was het daar tijd voor.

Stapje terug

Minder werken – als ik het volleybal daar even bij mag rekenen – en meer tijd en geld voor vrienden en andere interesses overhouden, het deed me begin 2018 toch even nadenken…Tot op heden fotografeerde ik slechts één wedstrijd in het huidige seizoen. Voor die ene wedstrijd werd ik dan ook nog eens vergoed. Misschien niet verwonderlijk was dit in Maaseik. De club waar voor mij het fotograferen ook begon op Liga-niveau en waar er steeds een warm welkom is.
Ik mocht er hun Champions League-wedstrijd vastleggen als CEV-fotograaf. De grote vetpotten zijn het niet – die moet je uiteraard ook niet verwachten in het volleybal – maar, net als de vorige keren, kreeg ik hiervoor een faire vergoeding. Een blijk van waardering voor het werk dat afgeleverd wordt. Iets wat je duidelijk niet overal mag verwachten.

Nog maar een week geleden werd iedereen met verstomming geslagen door het bericht dat de Gentse volleybaldames in hun voortbestaan bedreigd zijn. (U kan hen trouwens nog steeds steunen via deze link.) Zij zijn zeker geen alleenstaand geval. Ons clubvolleybal heeft het bijzonder moeilijk. Het constante gekrakeel tussen de Liga en Volley Vlaanderen, het verdwijnen van clubs op alle niveaus, het gebrek aan toeschouwers op competitiewedstrijden,… is het Antwerpse volleybalfeest misschien een dansen op het toekomstig kerkhof van vergane glorie?20090904: Ilka Van de Vyver en vader Julien Van de Vyver vieren ingetogen de gouden medaille van de Belgische meisjes op de Europese kampioenschappen in Rotterdam (Nederland)

Alvast bedankt voor uw begrip

Beste ‘bond’, alvast bedankt voor uw begrip. Indien dit de manier is waarop u als federatie wenst om te gaan met uw volley-enthousiasten, wens ik u veel succes met de verdere toekomst. Ik hoop dat u begrijpt dat u dit jaar dan maar zelf uw probleem i.v.m. het Volleygala moet oplossen? Om de één of andere reden voel ik niet echt meer de behoefte om mijn nachtrust hiervoor te halveren en nog snel het ganse land te doorkruisen.
Alvast bedankt voor uw begrip, beste bond, maar als ik niet die zo begeerde emoties mag vastleggen, bekijk ik de bekerfinale wel vanuit mijn luie zetel. Het kost me een pak minder geld en ik heb er geen verrekijker bij nodig. 

Maar laten we toch met een positieve noot afsluiten. Bij deze weet u ook ineens waarom het verhaal van BeVolley stilgevallen is. Maar af en toe kruipt het bloed toch waar het niet gaan kan. U zal sporadisch dus nog wel eens beelden of zelfs een interview te zien krijgen. Het ‘foert-gevoel’ heeft ondertussen immers alweer plaats geruimd voor deze tekst.
Ik zou alle gladiatoren dan ook veel succes willen wensen met hun strijd om eeuwige bekerroem. Laat die talrijk opgekomen toeschouwers genieten van dat wat volley moet zijn!! 

Alvast bedankt voor uw begrip,

Tim Verhaegen

20172708: Belgian Red Dragons Pieter Verhees, Bram Van den Dries, François Lecat en Lowie Stuer schreeuwen het uit in Katowice na een ongelooflijke comeback tegen Turkije in de poulewedstrijd op het Europees Kampioenschap in Polen (Spodek in Katowice).

%d bloggers liken dit: